Dobre uczynki mi nie wychodzą

       Idę sobie z koleżanką i  moim yorkiem na wieczorny spacerek. Nagle patrzę a prawie na środku drogi siedzi piesek. Z bliska poznałam, że jest rasowy i bardzo zadbany, widać było, że nie dawno był u fryzjera. Był bardzo zagubiony. Zawołałam go a on niepewnie do nas podszedł. Byłam pewna, że komuś uciekł i teraz się błąka. Zadzwoniłam więc do drzwi posiadłości koło której stał ten pies. Drzwi otworzyła starsza pani. Spytałam czy ten pies nie należy do niej lub kogoś z jej sąsiadów. Odpowiedziała, że nie. Po chwili dołączyła do nas jej córka i jakaś inna starsza pani która akurat przejeżdżała rowerem. Stwierdziły, że nie mają pojęcia czyj może być ten pies ale przygarną go dopóki nie znajdzie się właściciel a jeśli będzie taka potrzeba to zostawią go u siebie. I tu popełniłam błąd.

        Zrobiłyśmy pieskowi zdjęcie i obiecałyśmy, że napiszemy, że znalazłyśmy psa w Internecie i że porozwieszamy ogłoszenia. Następnego dnia napisałam ogłoszenie na lokalnej grupie. Odzew był ogromny. Napisało do mnie prawie dwadzieścia osób. Oczywiście również kilka osób które "w razie potrzeby" mogą przygarnąć pieska. Wydrukowałyśmy i porozwieszałyśmy ogłoszenia w pobliżu miejsca znalezienia psa. Nawet kupiłam specjalnie na tą okoliczność kartę do telefonu.
         Gdy wróciłam do domu czekała na mnie jakaś pani, która twierdziła, że to jej piesek.  Okazało się, że znalazła moje ogłoszenie w Internecie i spytała wspólnego znajomego o mój adres.Tłumaczyła, że jakiś czas temu wyjechała na wakacje i zostawiła psa u babci, której pupil uciekł w czasie burzy. Pokazywała mi jego zdjęcia i pytała czy nie jest podobny do tego znalezionego. Była zdesperowana, na pierwszy rzut oka było widać, że bardzo przeżywa stratę. Po chwili dojechał do niej mąż. Pokierowałam ich jak trawić do tej pani i w duchu liczyłam na to, że to ich pies.

         Po jakiejś godzinie ci sami państwo znów pojawili się pod moimi drzwiami. Powiedzieli mi, że pies tamtej pani uciekł. Byłam załamana. Tamci państwo również. Podali mi swój numer telefonu i poprosili żebym w razie czego zadzwoniła. Przeszukali już wcześniej okolicę samochodem ale nie są stąd więc może traf sprawi, że znów go spotkam.
         Pluję sobie w brodę, że nie wzięłam go do siebie. U mnie na pewno byłby dobrze pilnowany i nawet gdyby okazało się, że to nie ich pies to z pewnością znalazłby nowego właściciela. Musiałam coś zrobić gdy spotkałam go wtedy na ulicy bo sama mam yorka który bez przerwy ucieka i ludzie mi go przynoszą. Mam wyrzuty sumienia bo może gdybym ja go nie znalazła to ktoś inny by go znalazł i odszukał właściciela.

          Swoją drogą zastanawiam się czy istnieje prawdopodobieństwo, że ta pani oddała komuś tego psa. Minęło za mało czasu by mówić o sprzedaży. Czy byłaby aż taką jędzą, że nie odczekałaby nawet jednego dnia? Może nie wierzyła, że będę szukać właściciela? Objechałam całą okolicę i nie widziałam nawet śladu pieska. Może teraz błąka się gdzieś samotnie albo już ktoś go przygarnął i nie zamierza szukać właściciela, w najgorszym przypadku zginął pod kołami samochodu...

Nie chciałam w chwili śmierci wspominać, że nawet nie spróbowałam pomóc drugiemu stworzeniu...